یک روز دانشمندی آزمایش جالب ای انجام داد:

دانشمند یک آکواریم شیشه ای ساخت و اونو با یه دیوار شیشه ای دو قسمت کرد.

 تو یک قسمت یک ماهی بزرگتر انداخت و در قسمت دیگر یک ماهی کوچکتر که غذای مورد علاقه ماهی بزرگ بود. ماهی کوچک تنها غذای ماهی بزرگ بود و دانشمند به اون غذای دیگری نمی داد. او برای خوردن ماهی کوچک بارها و بارها به طرفش حمله می کرد، اما هر بار به یک دیوار نامرئی می خورد. همون دیوار شیشه ای که اونو از غذای مورد علاقه اش جدا می کرد. بالا خره بعد از مدتی از حمله به ماهی کوچک منصرف شد. او باور کرده بود که رفتن به اون طرف آکواریوم و خوردن ماهی کوچک امکان پذیر نیست. دانشمند شیشه وسط رو برداشت و راه ماهی بزرگ رو باز کرد اما ماهی بزرگ هرگز به سمت ماهی کوچک حمله نکرد. اون هرگز قدم به سمت دیگر آکواریوم نگذاشت.

اون دیوار شیشه ای دیگه وجود نداشت، اما ماهی بزرگ تو ذهنش یک دیوار شیشه ای ساخته بود. یک دیوار که شکستنش از شکستن هر دیوار واقعی سخت تر بود. اون دیوار باور خودش بود. باورش به محدودیت. باورش به وجود دیوار. باورش به ناتوانی.

ما هم اگه خوب تو اعتقادات خودمون جستجو کنیم، کلی دیوار شیشه ای پیدا می کنیم که نتیجه مشاهدات و تجربیاتمونه و خیلی هاشون هم اون بیرون نیستن و فقط تو ذهن خود ما وجود دارند.

- باتشکر از نویسنده این متن -